Pytaj o potrzebę, nie o diagnozę

Jeżeli osoba z niepełnosprawnością (zwłaszcza niewidoczną) prosi Cię o jakieś ułatwienie lub przysługę, potraktuj to naturalnie i uprzejmie. Uświadom sobie, że szczere mówienie o swoich potrzebach wymaga od tej osoby zaufania do Ciebie. Szanuj te prośby w miarę swoich możliwości. Zapytaj, co będzie pomocne, zamiast samodzielnie oceniać, czy dana osoba rzeczywiście tego potrzebuje.

To samo zachowanie może mieć różne przyczyny. Student, który nie patrzy w oczy, może lepiej koncentrować się bez kontaktu wzrokowego. Osoba wychodząca z sali podczas spotkania zespołu może potrzebować leku, ciszy albo chwili przerwy.

Warto najpierw poznać sytuację, a dopiero potem ją oceniać.